![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgJvtXoGD8uZD3w2VYq5srae4mD2Q4MNMfMQcLCAKXA9UV0aBTDHftARGv6coeZo7vDT2KARvVWDBvw1g63OSoBfQG6WAkl1uMN9BWjGmsm_Nx0m-pq-L2cmuyObX9Gi1TNZptWirIkECM/s200/st1.jpg)
ഇടുങ്ങിയ തീവണ്ടി മുറിയില്
ഇരതേടുന്നു ഒരു കൌമാരം
ഒട്ടിയ വയറിന് രോദനമായി
ചങ്കുപൊട്ടിയവള് പാടുകയാണ്
‘മേരാ ജീവന് കോരാ കാഗസ്..’
വെച്ചു നീട്ടിയ നാണയത്തുട്ടില്
വേണ്ടാത്ത നോട്ടമുനയില്
ആ ദൈന്യത പാടുകയാണ് .
നീളുന്ന പാളങ്ങള് പോലെ
നീളമേറിയ ദിനരാത്രങ്ങളില്,
വറ്റി വരണ്ട സ്വപ്നങ്ങള് കൂട്ടാക്കി
വറ്റാത്ത ജീവനെ പേറാന്
പാടി അലയുകയാണവള്.
അകലത്തെ തോല്പിച്ച ചക്രങ്ങള്,
എവിടെയൊ അലിഞ്ഞ അവളും.
ഒരുനാള് വീണ്ടുമൊരു യാത്രയില്
അടുത്തു വന്നു പഴയ ശബ്ദം.
നിറവയറില് വിറങ്ങലിച്ച ശരീരം
എതോ ഗാനം പുലമ്പുന്നു...
വീണ്ടുമൊരു ദൈന്യത പിറക്കുന്നു,
ഓര്മ്മയില് ആ വരികള് വിങ്ങുന്നു..
‘മേരാ ജീവന് ...‘